Here Without Me

Here Without Me ★★★½

اینجا بدون من!
برای بار صدم این فیلم را دیدم، شاید به جرات میتوانم بگویم که تنها فیلم ایرانی‌ است که میتوانم بارهای بار دیگر نگاه کنم 
با شخصیت پردازی‌های خوبی که کارگردان انجام داده بود و بازی های زیبا تر.
تمامی نقدهایی که براین فیلم بود را خواندم اما متاسفانه به چیزی که من رو از درک فیلم بیشتر ارضا کرد اشاره نشده بود.
به نظر فیلم به دو بخش واقعیت و خیال تقسیم شده بود، و این مرز را راوی داستان با منولوگ های بسیار زیبایش مشخص میکند.
دقیقا جایی که احسان قصد به رفتن میکند مشخصاً میتوان فهمید که دو دل نیست، چون منولوگی را میگوید که همه چیز را مشخص میکند:"دوباره به اون خونه برنمیگردم. این تنها چیزیه که میتونی مرز واقعیت و تخیل رو برام مشخص کنه"
و یا مثلا زمانی که مادر به احسان زنگ میزند و احسان. در اتوبوس است، ما صدای زنگ و پیغام را میشنویم اما گوشی را در دست احسان میبینیم که خاموش است.
پس اگر به همین طریق ادامه دهیم آخر فیلم برایمان روشن میشود.
احسان دور از خانواده نشسته و خیال میکند "اینجا بدون او" همه چیز مرتب است، میخندد ، اما ناگهان خنده اش به اضطرابی تبدیل میشود زیرا: "هیچگاه نمیتوان از واقعیت فرار کرد"