Cruella

Cruella ★★★½

This review may contain spoilers. I can handle the truth.

This review may contain spoilers.

سعی دارم کلماتِ مناسب رو کنار هم بچینم تا بتونم بگم که چقدر دوستش داشتم. انتظار داشتم مثل تمام لایو اکشن‌های دیزنی، فاجعه باشه و فقط به خاطر اِما استون دیدمش، ولی یه عالمه حس نوستالژی و شادی بهم داد، و نه فقط به خاطر خاطره‌ی کارتون دیزنی.
اول این که اِما استون بی‌نظیره. درست وقتی که آدم فکر می‌کنه دیگه بیشتر از این نمی‌تونه دوستش داشته باشه، تبدیل می‌شه به یه کروئلای فوق‌العاده درخشان. تمام کاریزما و جذابیت و زیبایی و ترسناکی‌ای رو که کروئلا داره، اِما استون به بهترین شکل نشون داده. و این زنْ ساحره‌ی حاضر در بخشِ عظیمی از فیلم‌های محبوب نوجوونیِ منه؛ دیدن زن محبوبم توی فوق‌العاده‌ترین لباس‌ها و کاستوم‌ها (و وای از کاستوم‌های این فیلم) شادیِ خالصه. و خود فیلم، تمام المان‌های فیلم‌های مرتبط با فشن رو داره و تا حد زیادی، یه «Devil wears Prada»ی واقعیه، با این تفاوت که این خوبه و اون نه. این فیلم‌های مرتبط با دنیای فشن بخش قابل‌توجهی از نوجوونی‌م رو تشکیل می‌دن و به عنوان کسی که خیل عظیمی از این فیلم‌ها رو دیده، اجازه بدید که بگم فیلم «کروئلا» به خوبی از پسِ نقشش بین فیلم‌های مرتبط با مد و فشن برمیاد.
دوم این که هر چیز Wokeیی که تا الآن انگار در دنیای لایو اکشن‌ها و حتی فیلم‌ها و سریال‌ها تلاش شده انجام بشه و همیشه حسِ «زورچپون» بودن می‌ده، این‌جا خیلی تمیز سر جای خودش قرار گرفته. این خیلی ارزشمنده و از اون ارزشمندتر، این که حتی کلیشه‌ی نامادریِ خبیث و مادرِ مهربونِ مُرده، این‌جا وارونه می‌شه و مادرِ واقعی خبیث و زنده‌ست و نامادریِ مهربون، مُرده.
خود داستان هم البته نقص‌هایی داشت، ولی کلیّت قضیه انقدر برام زیبا و شگفت‌انگیز بود که حین دیدنش ناخودآگاه از نقص‌ها و سوراخ‌هاش می‌گذشتم.
در نهایت هم، کاری که توی فیلم «جوکر» سعی شده بود انجام بشه، این‌جا به طرز غیرقابل‌باوری بهتر انجام شده بود. :))
پایان فیلم هم که بی‌نهایت غمگین و شادم کرد؛ اون‌جا که راجر پیانو می‌زنه و آهنگ معروف «کروئلا دی‌ویل» رو می‌خونه. فیلمی بود که باعث شد الآن این حس رو داشته باشم که یه ماندانای کودک و یه ماندانای نوجوون درونم هم‌زمان از خوش‌حالی جیغ می‌کشن، و به نظرم همین بسه.

maan_dana liked this review