The Tragedy of Macbeth

The Tragedy of Macbeth ★★★

Χρειάζεται μεγάλο θάρρος, τόλμη, σκηνοθετική ευρηματικότητα αλλά και όραμα για να καταφέρει ένας σκηνοθέτης να μεταφέρει για μία ακόμη φορά ένα σεξπηρικό έργο στην μεγάλη οθόνη και να διεγείρει το ενδιαφέρον των θεατών όχι μόνο να το παρακολουθήσουν αλλά και να μοιραστούν την εμπειρία τους ως κάτι μοναδικό, κάτι πραγματικά καινοτόμο. Κάτι τέτοιο νιώθεις όταν προσπαθείς να περιγράψεις την νέα σκηνοθετική δουλειά του υπέροχου Τζόελ Κοέν ο οποίος διασκευάζει (κρατώντας σχεδόν αυτούσια την αυθεντική βρετανική πρόζα) και μεταφέρει σου σινεμά την Τραγωδία του Μάκμπεθ, του Σκωτσέζου άρχοντα που θέλησε τυφλωμένος από την απληστία και την ματαιοδοξία να ανέβει στο θρόνο της Σκωτίας και να υποδουλώσει τους πάντες κάτω από την κυριαρχία του. Βασισμένος σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα που έχουν γραφτεί στην αγγλική λογοτεχνία ο τρομερός σκηνοθέτης γεμίζει την οθόνη με εξπρεσιονιστικά σύμβολα (υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι βλέπεις βουβό wiene η Λανγκ) κάνει την καλύτερη χρήση του φωτός που έχεις δει φέτος σε ταινία και συνοδευει την διψα για άνοδο και δοξα με τα ερμηνευτικά τερτίπια, τους μορφασμους και τα βλέμματα δύο από τους κορυφαίους αμερικάνους ηθοποιους της γενιάς τους: τον Τζένζελ Ουάσινγκτον και την οσκαρική Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Η ιστορία είναι πασίγνωστη γι αυτό δεν χρειάζεται να σταθεί κάποιος πολύ . Εκεί που πρεπει να σταθεί είνα στο εικαστικό κομμάτι που αποδεικνύεται ένα μείγμα διαμεσικότητας και πρωτοπορίας (σαν να σκηνοθετησε κάποιος για το σινεμά ένα θεατρικό εργο με θεατρικούς όμως όρους) με την αίσθηση να τραμπαλίζεται ανάμεσα στην αμεσότητα του θεατρου και την μαγεία του σινεμά και τους ηθοποιους να παιζουν το πιαχνίδι της κάμερας αλλά και της σκηνής δινοντας οι περισσότεροι εξ αυτων τον καλύτερό τους εαυτό. Ο Ουάσινγκτον αφήνει σε μεγάλο διάστημα την μανιέρα στην άκρη και παραδίδει έναν λιγότερο μανιασμένο (σε σ΄χεση με τον εξισου σπουδαίο Φασμπεντερ) αλλα περισσότερο ταλαιπωρημένο ψυχικά Μακμπεθ ο οποίος βασανιζεται από κάθε λογής ψυχικό και σωματικό τραύμα, ενω η Μακντόρμαντ σαν χτικιό, σαν οπτασία και προάγγελος καταστροφής συνδέει τον χαμό με τη δίψα για εξουσία και την απληστεία με την αναμενόμενη ύβρη και τιμωρία. Εξαιρετική καλλιτεχνική διέυθυνση αλλά και μουσική επένδυαη από τον Κάρτερ Μποργουελ πλαισιώνουν ένα "υβριδικής" φυσης φιλμ το οποίο κατορθώνει να πιάσει χώρο μέσα σου ως ανεξάρτητη δημιουργία, αποτίοντας προφανέστατα φόρο τιμης στον μεγαλύτερο ίσως λογοτέχνη της ανθρωπότητας αλλά και αναδυκνείνοντας τη δυναμη του κινηματογραφικού μεσου στα χερια ενός έμπειρου, καλλιτεχνικά άρτιου αλλά και οραματιστή δημιουργου.