The Killing of a Sacred Deer

The Killing of a Sacred Deer ★★★

The Killing of a Sacred Deer 2017

این متن داستان فیلم را لو می‌دهد!!


شاید قبل از دیدن فیلم و همان‌طور که از اسم آن بر می‌آید { " کشتن گوزن مقدس " } به ذهن شما بیاید که با یک فیلم استعاره‌ایی روبه‌رو خواهید شد. و دقیقا هم همین اتفاق خواهد افتاد، لانتیموس در این فیلم داستان افسانه ایی ایفیگنیا از یونان باستان را به سبک لانتیموسی به پرده های سینما آورده است. می‌توان فیلم را به طریقی سورئال نامید اما این فیلم دقیقا سورئال نیست، بلکه از عناصر سورئال استفاده می‌کند و با سبک لانتیموسی فضای خوبی را ایجاد می‌کند.


در آغاز داستان، بیننده با تعلیق خاصی روبه‌رو خواهد شد که به خوبی خودش را در شخصیت " مارتین " نشان می‌دهد و بیننده هرلحظه منتظر است مارتین بلایی به سر خانواده‌ی مورفی بیاورد.این خصیصه، تا پایان داستان اثر خود را روی دیگر شخصیت ها هم نشان می‌دهد و حتی در سکانس اصلی فیلم یعنی همان (سکانس کشتن گوزن مقدس(پسر دکتر مورفی)) هم این دلهره‌ و استرس از مخاطب رها نمی‌شود. و یکی از مهم‌ترین تعالیقی که این فیلم داراست، در شخصیت همسر دکتر مورفی‌ست، بیننده هرلحظه انتظار دارد سرنوشت او هم همانند پسر و دختر خانواده باشد اما...


فضای فیلم در آغاز، فضای شیرین تری‌ست و طنز بی‌روح و جدی لانتیموس در آن موج می‌زند، البته باید گفت که از آغاز فیلم بیننده در یک فضای غیر واقعی و مصنوعی قرار می‌گیرد ( بازی بی‌روح بازیگران و شخصیت های مصنوعی هم مهری بر همین امر است ) دنیای مدرن لانتیموس! دنیایی که اگر در آن کسی نخندد و گریه نکند تعجبی ندارد و در همان راستای مصنوعی بودن فضای فیلم خودش را نشان می‌دهد.
و همه‌ی این‌ها باعث می‌شود تا از همان اواسط فیلم، مخاطب نمادین بودن داستان این فیلم را حس کند.


هرچه بیشتر خط داستان جلو می‌رود و معماهای جدید کامل می‌شود خشونت و انتقام جویی ، بیش‌تر خودش را نشان می‌دهد و بیننده را تسخیر می‌کند. استفاده‌ی لانتیموس از نماهای بلند به خوبی درآمده است و احساسات را انتقال می‌دهد و نماهای کلوزاپ که گاها با آن‌ها برخورد می‌کنیم، حرفه‌ایی و خوب از آب در آمده اند.


گاها کارگردان قصد در این دارد که دلهره و وحشت را سرلوحه سکانس های خود قرار دهد و از دوربین روی‌دست + عمق استفاده کرده و توام با موسیقی دلهره‌آور فضایی عالی برای بیننده به وجود می‌آورد.
شاید هم گاهی زیاده روی در تکنیک و ننشستن آن روی شخصیت ها و محتوای فیلم بیننده را آزار بدهد و درواقع به نوعی عمق و نماهای زیبای آن به فرم کافی نرسد. اما این نماها تعدادشان به حدی نمی‌رسد که بخواهیم برچسب بد روی این فیلم بزنیم.



یکی از ایراداتی که می‌توان به این فیلم وارد کرد این است که بیننده شاید داستان افسانه‌ایی و استعاره‌ایی این فیلم را به‌جز در اسم آن در جای دیگری نیابد. و شاید می‌توان گفت لانتیموس به‌طور کامل نتوانسته به داستان نمادین و افسانه‌ایی برسد. یعنی ایجاد نماد خانواده‌ی یک پزشک جراح شاید برای یک داستان افسانه‌ایی یونانی خیلی مناسب نباشد و احساسات مخاطب را به سمت این افسانه نبرد. آزاردهنده بودن و به نوعی (مریض) بودن فیلم را هم می‌توان یکی از ویژگی های عجیب و غریب و شاید ضد مخاطب این اثر حساب کرد.


و اما در کل لانتیموس نسبتا خوب توانسته خشونت و وحشت و تنفر داستان افسانه‌ایی یونانی قدیمی را روی پرده‌ی سینما های قرن ۲۱ نمایش دهد.

📝 @Parsa_ras